I am - I am - I am

female - twenty - Belgium - hungry (mostly)

Misschien wist ik het al, maar had ik die kennis onderdrukt om nog eens helemaal ondersteboven te zijn als ik het weer ergens las. In dat geval ben ik in mijn opzet geslaagd, want ik heb mezelf opnieuw verrast, met filmnieuws dan nog. The Great Gatsby, de meesterlijke novel van Fitzgerald waar iedereen elkaar to luncheon neemt en ongelukkig eindigt, wordt verfilmd. Met niemand minder dan Leonardo Dicaprio. Ik ben onnoemelijk gelukkig met het feit dat we Dicaprio eindelijk weer leuk kunnen vinden. Ever since het ‘Ik ben verliefd op Leonardo, Leonardo Dicaprio’-debacle was dat ontegenzeglijk genant, maar sinds Shutter Island and Inception - ja, die zijn super mainstream en zo, do I care - en het herbekijken van de Titanic, mag ik van mezelf weer gelukkig zijn als ik de man zie. Gewoon al denken aan Dicaprio als Gatsby, doet de traantjes komen. Van geluk, ja zeker. Want echt, iedereen die zich daarin nog niet verdiept heeft, geef ik de opdracht om dat nu meteen te gaan doen en dan vol ongeduld te wachten tot de film in België gereleased wordt op 2 januari 2013 (als de wereld dan nog niet vergaan is natuurlijk. Als je daarin gelooft zou ik al een illegale versie gaan zoeken, want dit mag je niet missen)

Mijn januari leesactiviteiten

 Voila, ik heb net van huisvrouw gedaan. Een afwas van een halve dag en ik voel mijn vingerkussentjes niet meer, maar daarover ga ik nu niet klagen (dat doe ik straks wel, als mijn lief terug is). Nee, ik ben hier om over boeken te praten. Voor het eerst, ja. Twee boeken, waarvan ik er maar één semi-verplicht moest lezen, en die allebei eigenlijk wel grappig en super leesbaar waren, ook al ging er eentje over ééntje over een plagiaatonderzoek (inderdaad). Voor dit te lang en essay-ish wordt, begin ik er gewoon aan.

Read More

Mensen verraden zich altijd het mooist door de manier, waarop ze zich niet willen verraden.

—Harry Mulisch, Twee Vrouwen

Duiven op mijn dak.

Een keer per dag wil mijn kat helemaal murw geknuffeld worden, of gekneed worden als een opstandig stukje brood in wording. Ik heb slechts te gehoorzamen. Als beloning slaat ze dan haar geoefende klauwtjes (vooral klein in vergelijking met de rest van haar lichaamsmassa) lieflijk in een lichaamsdeel naar haar keuze. Einde.

Dagzomen.

(gelezen in ‘de plaag’ van David Van Reybrouck)

De strijk, of wa?

Op dinsdag komt mijn zus bij ons strijken. Hier stoomt het beter of zoiets. Maar na een mini-frietfestijn (een kwartier rondrijden op zoek naar iemand die er ons wil geven, midden in frietwalhalla, hallo?) moet ze plots mijn nicht naar huis voeren,  en lag het strijkijzer niet net aan? Dus ik moet strijken. Als wederdienst omdat ze mij straks naar Kortrijk voert. Maar ik ging de bus nemen, dus eigenlijk snap ik het niet zo goed. En omdat af en toe openhartig zijn deugd schijnt te doen, beken ik maar: ik heb nog nooit gestreken. Behalve een occasionele zakdoek. Stoomcursus (taalmopje) t-shirts strijken. En dan ben ik alleen. En ik beken, opnieuw: ik heb er meer plooien in dan uit gestreken en ik voelde helemaal geen huishoudvibe. Misschien ben ik dan toch het huiselijke type niet. Moet ik cakejes maken en knopen vastnaaien van mijn lijst met vaardigheden schrappen en iets nieuws zoeken waarnaar ik mij kan vormen en, uiteindelijk, misschien, herdefiniëren.

Mijn zus had waarschijnlijk nooit gedacht, dat ze me door me met haar strijk op te zadelen, zo’n crisis kon bezorgen. En nu ga ik gewoon naar Gent, waar alles lekker gerompeld is.